17/7/2020

Όπως   κάθομαι   στη  σκοτεινή  μου  αυτοεξορία, κλεισμένες μπαλκονόπορτες, τραβηγμένες  κουρτίνες,  ξαπλωμένος   διαρκώς  στο  κρεβάτι, μοιάζει  να  έχω  παραιτηθεί  από  όλα. Συνεχίζω  ,γιατί πρέπει   να   ζήσουν  άλλοι  από  μένα. Γιατί   αυτοί  που άθελά  τους  καταστράφηκαν, πρέπει  ως  εξιλέωση  να  ωφεληθούν   από  τα απομεινάρια μου. Κρατώ  σφαλισμένα   όλα  τα   ανείπωτα ,που  αν  αποκαλυφθούν, θα   μαραθούν   τα  πάντα. Οπότε   βάζω  όσα  χέρια  μπορώ στο  στόμα  να  μην ανοίξει.  Κάνω   παράκληση  στον  εαυτό  μου να   αντέξει  λίγο  παραπάνω. Αλλά ας  μπορούσα  να   πάω  και να  μιλήσω σε αυτούς  που πρέπει, να   βγάλω  μπροστά  τους  ό,τι  πτώμα   κουβαλάω , να  φύγει   αυτό το σάπιο  που  με   τραυματίζει , να   με   ξεπλακώσουν   αυτά τα  βαριά  συναισθήματα  που   πατάνε  το μυαλό   κάτω. Να  πάω και  να τους  πω  πόσο  πολύ  τους  αγαπώ,πόσο   θα  ήθελα  να   είμαι  από  εδώ  και στο εξής  απόλυτα  ειλικρινής , να   μην  ξαναφυτρώσει  μέσα μου  ίχνος   μοναξιάς.