18-8-2020

Από  το  Πάσχα  και  μετά  όλα   δείχνουν  να χειροτερεύουν.Δεν έχω   πλέον δύναμη. Κατεβαίνω  ολοένα  πιο   χαμηλά. Στο  βυθό  μιας  κατάθλιψης  που  συμπιέζει  κάθε  προσπάθεια να  δουλέψω, να  χαρώ, να  προγραμματίσω. Τα αφήνω όλα  κρεμάμενα,παρατημένα  στη   σκιά   παλιών   ευτυχισμένων  στιγμών.  Επί  του  παρόντος  απλώς  συνεχίζω  να  αναπνέω. Δε   γίνεται  να  κοιτάζω  κατάματα   τον   εαυτό  μου και  να  νιώθω  ελαφρύς. Ίσως   κάποια στιγμή  να  μην  αντέξω  τη  βαριά  πατούσα  των λαθών  μου  και   να  επιδιώξω μιαν  αληθινή   εξομολόγηση. Χωρίς  να  αφήσω  μήτε  τόσο   κομματάκι   ενοχής μέσα  μου.   Θα  κάμω  τότε , το   υπόσχομαι, έναν  μεγάλο   περίπατο  στα   μάτια   των  αγαπημένων μου προσώπων   και   θα   τους   δείξω  ότι   δεν  ήμουν    το   μανταλωμένο   δωμάτιο  που γνώρισαν. Ότι   έτρεφα  πολλή   στοργή  και   αφοσίωση.Απλώς  έτυχε   τα  πράγματα   να   δείξουν  τη σκληρή τους  όψη   και  να     σκλαβωθώ       στα δόκανα   ανόητων  ορέξεων .