2-8-2021

 Καλοκαίρι του 2021. Ψάχνοντας εδώ και πέντε μήνες για σπίτι . Τα ενοίκια για ένα αξιοπρεπές σπίτι  εξωφρενικά. Απογοήτευση, θυμός, ενοχή , ανελέητο σφυροκόπημα από μια εσωτερική φωνή που κραυγάζει : απέτυχες σε όλα , απέτυχες σε όλα . Και μια αβεβαιότητα που θερίζει ένα ένα τα όργανα : καρδιά , στομάχι ,κεφάλι , πνευμόνια. Είναι δύσκολο ,όταν αγαπάς έναν τόπο , να σκέφτεσαι ότι πρέπει να τον αποχωριστείς. Λένε ότι δεν πρέπει να παραιτείται κανείς, πρέπει να αγωνίζεται ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες. Ναι, αλλά αυτή η κούραση... αυτή η αίσθηση ότι η ζωή δε μεταχειρίζεται όλους  με τον ίδιο τρόπο ,κάποτε σε τρελαίνει .Αν ένα πράγμα με σώζει ακόμη , είναι μόνο η ευθύνη ή  πιο σωστά  η αναγκαιότητα του να παραμείνω υπεύθυνος. Όσο για αγάπη , εκτίμηση ,αναγνώριση της προσφοράς ; Εδώ θα πρέπει να με ακούσεις πως γελάω ειρωνικά. Αυτά τα πράγματα που θα  έδιναν ένα κίνητρο ,είναι ανύπαρκτα . Για αυτό και μέσα μου είναι απλωμένο κάτι   σαν  πικρός χυμός. Αν με έσκιζαν με ένα μαχαιράκι ,θα έτρεχαν μόνο  απόνερα. Όλα βρόμικα .Ελπίζω μόνο σε μια απομηχανης απονέκρωση των λειτουργιών του οργανισμού μου