7-6-2020

Άλλη  μια  μέρα  σα μολύβι  τελείωσε. Έχω  φτάσει  στο σημείο να  πονάνε τα δόντια μου, να τα  νιώθω  ασήκωτα ,ολάκερο  το  στόμα  μου  αφόρητο. Αλλά αυτή την ώρα  ,που  όλα  πέφτουν  στον πάτο σαν το κατακάθι  του  καφέ, ημερώνει λίγο η ασίγαστη  εμμονή  που  με   κατατρώει. Μεγάλο  καταφύγιο ο ύπνος, αυτή  η  προσωρινή  απουσία  από  το βάρος  της  δουλείας. Μπαίνει   στην ποντικότρυπά της  η θλίψη. Όσο  να  ξανασηκωθεί  το  σώμα  και  να αρχίσει  πάλι  το  εκκωφαντικό του  τρύπημα   μες στη  σκέψη .