13-6-2020

Σχεδόν   δύο  χρόνια. Ένας   συνεχόμενος   εφιάλτης.  Τώρα   το   πρόβλημα   ξεσπάει   στη  μεγαλοσύνη   του. Βλέπω  καθαρά  τι   έρχεται . Απόρριψη  ,εγκατάλειψη , ντροπή. Δύο   χρόνια   έντονου μαρτυρίου  και   αγωνίας. Χωρίς   να  έχω το θάρρος  να   κοιτάξω  στα  μάτια  την αλήθεια. Πονάνε  τα  δόντια  μου. Ίσως  το  άγχος  να  επιτείνει   τη  φθορά. Κι  είναι τόσο   βαρύ  το  μίσος  μου   για   εκείνο  που  τα   προκάλεσε  όλα, που  αν  ερχόταν  στα  χέρια  μου  θα  το  έπνιγα. Παρατηρώ   γύρω μου  ανέμελους   ανθρώπους,μπλεγμένους  στις  καθημερινές  τους  έγνοιες , και   ζηλεύω. Αναθεματίζω  την ώρα  εκείνη   που  άφησα  τον εαυτό  μου  και  χάθηκε   στη  λάσπη. Ερινύες .Παντού   Ερινύες. Είμαι   δειλό  κομμάτι . Δε  σηκώνω  εύκολα   το   φοβερό. Πατάει  πάνω  μου   η  συμφορά  μέχρι  να  με  λιώσει  με   το  τακούνι της.  Τι  καλά  να  μπορούσε ο άνθρωπος  να  άνοιγε μια  πορτούλα  στο στήθος  του  και  να  χύνονταν  έξω  όλος ο  σκοτεινός  καπνός  που  βρωμίζει   το   απομέσα  μου.